Mijn 2021

Mei

De grond onder m’n voeten vandaan. Het is kanker. Opnieuw. En niet zo’n beetje ook. Het meest afschuwelijke telefoongesprek in m’n leven. Een bizarre, heftige en intens pittige week in het ziekenhuis. De SEH, onderzoeken, scans en gesprekken. Ongeneeslijk. De vreselijkste, meest pijnlijke nacht van m’n leven. Heel veel pillen. Van plat op m’n rug naar een paar stapjes. Een rondje op de gang met rollator. Een donderend besef dat steeds groter wordt. De prognose? Ik wilde het níet weten.

Het slechte nieuws vertellen. Gelukkig heel veel lieve mensen. Guido altijd naast me. Familie, vrienden en collega’s heel dichtbij. Bloemen, ballonnen, kaartjes, telefoontjes, chocola, drank en zoveel berichtjes. Ik sluit deals met m’n broer, zus en beste vriendin. We gaan genieten. Met elkaar. Zo veel en lang mogelijk. En met zo min mogelijk pijn. We kunnen het aan en we gaan het aan.

Ondertussen kijk ik als een bang hertje met grote ogen in het felle licht. M’n lichaam past niet meer bij m’n hoofd, bij m’n gevoel. Nog maar een schamele 60 kg, een rug in gevaar en vast in een korset. Waar is Louise gebleven? Energiek. Sportief. Hard werkend. Doet het licht uit op feestjes. Is dit voortaan m’n leven? Ziek, moe en invalide? Waar ben ik in godsnaam in beland. 

We gaan naar huis.

Juni

Nog geen einde aan de roes. M’n vader die ook opnieuw de diagnose kanker krijgt. Familie op de kop. Maar ook m’n arts die voor het eerst hoop geeft voor de langere termijn. Onder controle houden, dat is het doel. Chemo in de vorm van pillen en godzijdank geen haarverlies. Daarna nog andere behandelingen mogelijk. Toch die prognose. Die is er niet. 

Ondertussen thuis. Keihard worstelen met alle normale dingen. Want niets is meer normaal. Alles is frustrerend en kost enorm veel energie. Een bed in de woonkamer, een kruk in de douche en een rollator in de gang.

M’n huis, de was, m’n kleding, de keuken, niets voelt meer van mij. Zo moe. Douchen en aankleden zijn militaire operaties. Ik lig op bed, de bank of zit op een vooraf gecheckte stoel. Loop met een stok of een rollator. Hoe kan ik in zo’n korte tijd m’n vertrouwde leven zijn kwijtgeraakt? Zo achteruit zijn gegaan? Vaste grond is nog een richeltje. Toch vinden we samen een nieuw soort ritme. Langzaam wennend aan het nieuwe normaal.

We gaan ook door. Samen. Lunchen met vriendinnen. Met z’n allen EK-voetbal kijken. Kleine klusjes voor het werk. Alleen met de auto een paar uurtjes naar kantoor. Met vrienden een weekendje naar Noordwijk. Opnieuw zo anders dan al die eerdere weekendjes weg. Auto vol met kussens en in een rolstoel over de boulevard. Laag bij de grond en stil. Mensen verstaan je niet als je praat in een rolstoel.

Juli

Ziek van de chemo, het diepste dal. Dagen geen eetlust en 0 energie. Zoveel tranen. Toch boeken we Griekenland. Normaal zo vertrouwd, nu zo spannend. De misselijkheid verdwijnt. Er komt een hippe rollator slash rolstoel. De Rollz. Handig, dit keer voor de Griekse boulevard. Net voor vertrek voor het eerst écht goed nieuws. Tumormarkers. Ze zijn gedaald en aanzienlijk. Nieuwe hoop! De pijn wordt minder. Het korset gaat steeds vaker af.

Oh, wat doet Griekenland goed. Korset in de hoek en nooit meer aan. Dagen in de zon. Kleine uitstapjes en veel lekker eten. Voor het eerst 5.000 stappen op een dag. Toch ook de gehate Rollz, maar steeds minder. Weer starten met chemo en nu gaat het goed. Kilo’s kom ik aan. Voor het eerst van m’n leven blij mee. Soepeler lopen en bewegen. Ik word weer een beetje mezelf. 

Augustus komt dichterbij. De maand van de CT-scan. Slaat de chemo aan? Het gaat zo goed, zou het dan toch?

Augustus

De vooruitgang zet door. Meer energie, langere wandelingen, beter bewegen. Een van de ergste pijnen verdwijnt. Werk op vaste dagen en eindelijk weer een klant in m’n Teams. Ik héb dan wel kanker, maar ik bén het steeds minder.

Vrijdag de 13e uitslag van de CT. Gelijk bij binnenkomst goed nieuws. De kanker is rustiger en slinkt. De chemo slaat aan. Die fucking pillen werken! Veel nieuwe hoop en energie. Ik organiseer en kijk tennis, sta zelf niet op de baan. De positieve flow brengt me niet van de wijs.

September

Rustiger vaarwater. Chemo, bloed prikken en tumormarkers in de gaten houden. Ze blijven dalen. Bewegen blijft verbeteren en de stok verdwijnt. Meer werken. M’n eigen werk. 

Gewoon weer Louise zijn.

Oktober

Jarig. 41. Hoe vaak nog? Niet vieren is geen optie. Er is familie en er zijn cadeautjes. In november doen we het groter. Samen een feest. In de kroeg, met iedereen. 

Zes chemo’s verder, weer tijd voor CT. ‘Voor de vorm’ zegt de arts. Want alle seinen staan op groen. En gelukkig, dat bleek. Opnieuw rustiger en geslonken. Opgelucht adem halen. Niet over op hormoontherapie, we gaan door met chemo. Dat werkt. Dat voelt goed. Roze pillen tot de volgende CT in januari. Geen hele spannende uitslagen meer in 2021. Rustig het jaar uit en veel plannen maken.

November

Vol meedoen in het oergezellige, drukke vriendenweekend. Een uur lang staand koken. Binnen 1 minuut aankleden. Elke dag zo blij met m’n sterke lichaam. Chemo blijft goed vallen. Steeds meer energie.

Minstens drie dagen per week werk. Vaak op kantoor. ‘s Avonds ook nog dingen doen. Ik hou het allemaal vol. M’n rug blijft een zwakke plek, maar prima te handelen. Zo trots en blij om hier te zijn. Dit toch maar samen bereikt te hebben. Zes maanden geleden nooit durven hopen. 

Tumormarkers. Voor het eerst weer gestegen. Geen zorgen zegt de arts. Toch mentaal een stapje terug. Het gevoel van het richeltje is er weer even. Dosis omhoog en door met de pillen. Qua bijwerkingen gelukkig geen enkel verschil. 

Corona en maatregelen keren terug. Frustratie en onrust. Nu gaat het goed, dus nu moet het gebeuren! Ons feest in de kroeg gaat niet door. Guido 50 en gelukkig toch een supermooi feestje met de beste familie en vrienden. Een horloge met liefde en lading.

December

Weer gestegen die markers. Niet zoveel, maar toch. Tegelijkertijd andere belangrijke bloedwaarden gedaald. Een goed gesprek met de arts en meer begrip. De markers zijn slechts één van de criteria. Zij zegt: ‘geen zorgen, het gaat echt goed. Hoe jij je voelt zegt meer dan welke scan of bloeduitslag dan ook’. 

En wat voel ik me goed. Fulltime aan het werk. Wandelen zonder Rollz. Zoveel minder pijn. Al weken zoals het ooit was. Mezelf.

We gaan naar Oostenrijk. We gaan de feestdagen vieren. We gaan van het intens heftige 2021 naar het hopelijk positieve en rustigere 2022. Een nieuw jaar voelt groot. Spannend. Maar hé, we gaan door. Zoals nu. Er is niks anders dan het nu ♥️